Τελικά τι έγινε; του Αργύρη Στραβελάκη

Τελικά τι έγινε;

Νιώθω σαν ένας τεράστιος Φωτεινός άνθρωπος που τον ταπεινώνουν για να αποδείξουν οτι η Γη δεν είναι μέρος για τέτοιους ανθρώπους.

Από την άλλη νιώθω σαν ένα μικρό παιδί, που τα έχει κάνει σκατά και γκρινιάζει συνέχεια, όταν του λένε τι να κάνει για να φτιάξει μόνο του το χάος που έχει δημιουργήσει. Σαν να φοβάται να ενηλικιωθεί. 

Η αλήθεια είναι κάπου στην μέση.

Αν θέλουμε την ευθύνη της δικής μας ύπαρξης, να είμαστε όντως ισότιμοι χρειάζεται νααναβαθμιστούμε και να ολοκληρωθούμε. 

Αυτά στα αυτιά ενός πνευματικού ανθρώπου δεν ξενίζουν. Γνωρίζουν τι σημαίνουν αυτά τα λόγια, μόνο που μερικές φορές δεν ξέρει ότι για να αναλάβει την ευθύνη της ύπαρξής του χρειάζεται να περάσει μια κατάσταση βαθιάς κρίσης. Αλλά εδώ και 15 χρόνια μιλάμε για την αναβάθμιση της ανθρωπότητας… τώρα είναι η ώρα που συμβαίνει.

Θα εξηγήσω τι εννοώ.

Είμαστε όντως ένας λαός που έχει μέσα του το Φως. Είμαστε αυτοί που έχουμε σαν ρόλο στον πλανήτη να φωτίζουμε με ξεκάθαρη Σοφία. Η σοφία είναι πνευματικό προϊόν. Αυτό κάναμε από την αρχή της Ελλάδος. Οι υπόλοιποι λαοί και με την απαραίτητη χρονοκαθυστέρηση που χρειάζεται για να ξεκαθαρίσει η πληροφορία, την παίρνανε με την σειρά τους και την εδραίωναν για να εξυπηρετήσει τους δικούς τους σκοπούς.

Όμως η ιστορία μας έδειξε ότι αντί να τιμήσουμε αυτήν την δύναμη που έχουμε, καβαλήσαμε το καλάμι και γίναμε ένας λαός που ζούσε με τα επιτεύγματα των προγόνων του. Και εμείς τώρα αρκεστήκαμε στο να γκρινιάζουμε. Γνωρίζουμε την δύναμή μας, αλλά αρνιόμαστε να ενηλικιωθούμε. 

Στην αρχαιότητα οι φωτεινοί πρόγονοί μας δημιούργησαν με την δύναμη που τους δόθηκε.

Μετά ήρθε ένα κακομαθημένο παιδί και κυρίευε όλον τον κόσμο βιάζοντας και σκοτώνοντας λαούς ολόκληρους με το πρόσχημα ότι μεταδίδει το φως. (Τώρα σοβαρά; Αυτό πιστεύουμε;;;) Και μέχρι τώρα μας άρεσε αυτό να το διατυμπανίζουμε. Σαν να είμαστε οι σημερινοί Γερμανοί και να υπερηφανευόμαστε ότι σκοτώσαμε 70.000.000 ανθρώπους, γιατί πιστεύανε ότι είναι καλύτεροι…

Από εκείνη την εποχή μέχρι σήμερα ζούμε με μια τραυματισμένη, ενοχική “κοινωνική συνείδηση” και κάναμε σε αυτές τις εμπειρίες που ζήσαμε ως έθνος, ότι κάνουμε στις παιδικές τραυματικές εμπειρίες. Τις καμουφλάρουμε, τις κρύψαμε, τις αλλάξαμε για να μην μας πονάνε.

Από εκείνη την εποχή και μετά, παρόλο που δεν θέλουμε να το αποδεχθούμε, δρούμε ενοχικά. Οποιαδήποτε δράση μας, έχει στην βάση της, την ενοχή.

Ενοχή

Ένας ενοχικός άνθρωπος θα δεχθεί όταν του λένε ότι δεν αξίζει, αλλά θα αντιδράσει όταν νιώσει ταπεινωμένος. Ξέρω ότι αυτά τα λόγια δεν αρέσουν σε πολλούς.

Αλλά μόνο έτσι μπορούμε να λύσουμε τα πραγματικά αίτια των προβλημάτων που αντιμετωπίζουμε. Το ξέρουμε και ως Σύμβουλοι της επαναστατικής θεραπείας Expansion. Την πρώτη μέρα συζητάμε πράγματα που μας πονάνε και θέλουμε να κρύψουμε. Αλλά αν θέλουμε την άμεση και μόνιμη αλλαγή της ζωής μας χρειάζεται να φέρουμε στο φως τα δικά μας λάθη, τις δικές μας δράσεις που χάλασαν την δική μας ισορροπία.

Ότι συμβαίνει σε εμάς, συμβαίνει και σε ένα έθνος.

Και έτσι λοιπόν ως έθνος, με κάποιον πάντα πάνω από το κεφάλι μας να μας ελέγχει, μάθαμε να κάνουμε λαμογιές για να επιβιώσουμε. Αλλά δεν αντιμετωπίζαμε το πρόβλημα μας κατά μέτωπο. Και όσο περνούσαν τα χρόνια τόσο πιο ταπεινωμένοι νιώθαμε. Ρωμαίοι, Βυζάντιο, Τούρκοι, Αγγλοι, Αμερικάνοι…. και τώρα η Ευρωπαϊκή ένωση. Σαν ένα παιδί σε τιμωρία. 

Σήμερα αποφασίσαμε να πατήσουμε στα πόδια μας. Μιλάμε για εξευτελισμό, ενώ στην πραγματικότητα είναι η ενηλικίωση μας. Στο παιδί μας πρώτα του εξηγούμε, μετά το φέρνουμε αντιμέτωπο με τα αποτελέσματα των πράξεων του και τέλος, το αφήνουμε ελεύθερο και ενδυναμωμένο. Ολοκληρωμένο και αναβαθμισμένο γεμάτο Σοφία! 

Ισοτιμία

Έχουμε ένα παιδάκι, το έθνος μας, να έχει την δυνατότητα να αλλάξει τον κόσμο. Βλέπουμε αυτήν την τάση του από πολύ μικρό. Από τα πρώτα «βήματά» του, στην αρχή της ιστορίας του. Αλλά είναι λίγο καβαλημένο. Το μεγαλώσαμε λέγοντας του πόσο πανέμορφο και δυνατό είναι, κάθε μέρα… ε τελικά, το καβάλησε το καλάμι. Τώρα είναι η ώρα του να πατήσει στα πόδια του. Και κάποιος του λέει:

Ξέρεις, για να λες ότι μπορείς να αλλάξεις τον κόσμο, πρέπει πρώτα να δημιουργήσεις τις δικές σου σταθερές βάσεις. Να μην λες ότι οι άλλοι φταίνε για την κατάσταση σου, αλλά να αναλάβεις την ευθύνη των δικών σου δημιουργιών. Πάρε την ζωή στα χέρια σου.

Καταλαβαίνω ότι αυτές οι δηλώσεις δεν είναι κάτι που θέλει ένα κακομαθημένο παιδί να ακούσει. Έχει την εντύπωση ότι είναι σωστό συνέχεια. Είναι θυμωμένο και ξεσπά σε όποιον και ό,τι βρει, αντί να αναλάβει την ευθύνη των πράξεών του.

Πνευματική Ολοκλήρωση ενός έθνους που ορίζει την Δόνηση της Ανθρωπότητας.

Αν νομίζετε ότι οι εξελίξεις είναι άσχημες, ξανασκεφτείτε το. Είναι η Πνευματική Ολοκλήρωση ενός έθνους, που είναι προγραμματισμένο να αλλάξει για μια ακόμα φορά την δόνηση ολόκληρου του πλανήτη. Τώρα όμως, όχι σαν ένα παιδί που εμπνέεται και πειραματίζεται, αλλά ως ένας ολοκληρωμένος ενήλικας που αναγνωρίζει την έμπνευση, την γειώνει, την δοκιμάζει, την υπεραπλουστεύει και την παραδίδει στον κόσμο χωρίς κανένα αντάλλαγμα.

Σήμερα είναι η αρχή της νέας εποχής.

by @ngienomikou